Dissociëren is angstig, lastig en beperkend?!

Dissociëren is angstig lastig en beperkend?!

Wat ik kan vertellen over mensen die komt vooral uit eigen ervaring, wel is waar bij anderen en wat deze me hebben verteld. Als dat anders is zal ik de bron vermelden.

Tek. Nelleke Boon

Heel veel specifiek onderzoek naar dissociatie is er eigenlijk niet of niet wat ik kan vinden,
Dus ik heb jullie hulp daar bij nodig. weet jij een goede case studie over dissociatie laat dan als je blieft een link achter in het commentaar vlak hier onder. Met die informatie kunnen we dan ons product voor mensen met dissociatieve klachten mogelijk verder verfijnen.

Ik merk regelmatig dat als ik van uit Nieuweschans naar ‘verwegistan’ rijdt dat ik daar plotseling ben. Ik denk dat ik dan onder weg gedissocieerd heb, ik was minimaal niet in het hier en nu terwijl ik toch goed gereden heb. In mijn beleving is dat wat anders dan weg dromen, maar dan heb ik geen verantwoording voor iets anders (bij auto rijden wel). Daar heb ik dan ook geen last van achteraf.Maar plotseling in Utrecht of in Amsterdam zijn vind ik wel degelijk eng, hoe ik me ook voor neem dat ik dat niet wil het overkomt me toch. Ik denk dat dit een heel lichte vorm van dissociatie is. Het is iets denk ik dat heel veel mensen hebben. Ik ben er ook niet erg bang voor, al zou dat misschien wel moeten.

Een aantal zaken zijn me opgevallen!

Ik begeleid mensen met dissociatie en doe dat al lang. De afgelopen jaren heb ik een aantal zaken bij hen opgemerkt. Ze zijn allen jong (0-8 jaar ) getraumatiseerd en toen was dissociatie (een vlucht vanuit het hier en nu naar een veilig oord)  een heel nuttig en noodzakelijk veiligheidsmechanisme. Dat was de basis van dissociatieve klachten. In hun huidige leven treedt het onmiddellijk in werking bij het ervaren van ‘gevaar’ (lijkend op het vroegere gevaar, maar ook ander gevaar). Zo zijn er allerlei triggers die het dissociëren in werking zetten.
In mijn beleving ‘hechten’ deze triggers op jonge leeftijd heel sterk en zijn met (over)leven verbonden.

Wat mij ook opviel is dat, naarmate je ouder wordt de last van en de angst voor het dissociëren groeit. Het bouwt op en wordt een zelfstandig trauma als je dat zo mag noemen.

Ik, Niels Kaan ben geen psycholoog en ook geen psychiater. Ik zou niet weten wat te doen aan triggers die ontstaan zijn in je eerste 8 levens jaren.

Anst voor de angst

Wat ik wel heb is een behoorlijke ervaring met mensen die buitensporig kunnen dissociëren. Het mooiste zou een pilletje zijn; 3 keer daags en al die rottige triggers zijn weg. Helaas bestaat dat niet.
Wat ik ook gemerkt heb is dat de nieuw ontwikkelde trigger, de angst voor het dissociëren zelf behoorlijk diep geworteld kan zijn. Dat is volgens mij niet zomaar weg te halen met therapie. Die angst wordt immers steeds opnieuw gevoed van onderaf en het ‘gelijk’ wordt keer op keer bewezen. De dissociatie lijder is terecht bang ervoor. De gevolgen ervan kunnen erg heftig zijn angst aanjagend en soms zelfs wezenlijk gevaarlijk.

Het is kan voor sommigen een oplossing zijn om de angst te dempen. Dat kan doordat er iemand langs komt om te steunen en te kalmeren. In het ergste geval leidt het tot opname (of dat steunt zal veel afhangen van de manier waarop dat gebeurt). Soms besef je dat het nodig is en dan wil je eigenlijk niet en ervaar je het als falen enz. Dat is faalgevoel kan weer een trigger zijn … enz. Het gevoel van machteloosheid wordt er niet minder door..

Terwijl als je het zou kunnen bekijken als iemand die geen last heeft van dissociaties je zou kunnen zien dat er eigenlijk “niets” aan de hand is. In mijn volgend Artikel kom ik hier op terug.

Als je nu iets wilt delen over je eigen ervaringen, wat ons weer kan helpen mensen met dissociatieve stoornis te helpen, laat dan je reactie hier achter.

Niels Kaan

No comments yet.

Geef een reactie

 

KvK : 64919846
Btw: 8559.03.351.B.01


webdesign: MM IT Solutions International - Lars Wierenga